ในเมืองอันไกลโพ้น
แสนไกล
มีชายหนุ่มคนหนึ่ง หุ่นดี หน้าเข้ม มีชื่อว่า สัน เป็นเภสัชกรประจำหมู่บ้าน
สัน ชอบที่จะเป็นคนดี
สัน ชอบช่วยเหลือคนที่เจ็บไข้ได้ป่วย
สัน ชอบเห็นรอยยิ้มของคนที่หายป่วย
ไม่ว่าใครในหมู่บ้านต่างก็รู้จักนายสันกันดีทุกคน
ไม่ว่า
ทารก สัน ก็มียาให้
เด็ก สัน ก็มียาให้
วัยรุ่น สัน ก็มียาให้
วัยกลางคน สัน ก็มียาให้
วัยทองสัน ก็มียาให้
คนชรา สัน ก็มียาให้
หรือแม้แต่
คนตาย
สัน ก็ยังมีน้ำยาฉีดศพให้ฟรีๆ
ไม่ว่า ทารก เด็ก วัยรุ่น วัยกลางคน วัยทอง คนชรา หรือคนตาย
ทุกคนไว้ใจ สัน ทั้งนั้น
ส่วนเรื่องเงินนั้น ใครอยากให้ ไม่อยากให้
สัน ไม่เคยบ่นซักคำ ไม่เคยสนใจ
สัน เต็มใจที่จะทำ
สัน เป็นคนที่ชอบยามาก
เวลา สัน ตื่น ก็เห็นยา
เวลา สัน นอน ก็เห็นยา
อยู่ที่ร้าน สัน ก็เห็นแต่ยาทั้งวัน
กลับมาบ้านก็เห็นแต่ยาอีก เพราะ สัน ชอบวางยาไว้ทั่วบ้าน
จนตอนนี้พื้นบ้าน เพดาน พัดลม โคมไฟ ที่นอน โถ่ส้วม ถุงเท้า กระจกก็มีแต่ยาเต็มไปหมด
สัน ไม่ชอบที่จะทิ้งยา
เพราะเป็นคนประหยัด
จนมีครั้งนึง สัน เผลอหยิบยาเทลงไปในหม้อข้าวตอนหุงข้าว
สัน ไม่ได้สนใจ เพราะต้องไปปิ้งปลาเพื่อมากินกับข้าว
พอสันเดินมาคดข้าว จะเอาไปกิน
ก็เห็นยาผสมอยู่ในเนื้อข้าวเต็มไปหมด
ด้วยความที่เสียดาย
เพราะเป็นคนประหยัด
สัน จึงต้องกิน ข้าว ยา ปลาปิ้ง ไปพร้อมๆกัน
และเพราะ สันเป็นคนประหยัด
ตอนเด็กๆ สัน เคยเอายาน้ำแก้ไอไปให้ครูกิน เพราะครูไม่สบายเป็นหวัด
สัน รู้ว่ายามันหมดอายุ และบูดแล้ว แต่ สัน ก็เสียดาย ยังไงก็จะให้ครูให้ได้
สัน เจอครูตอนเลิกเรียน ก็รีบยื่นให้ครูทันที
"อ๊ะ ครู ยาครู ผมเอามาให้ กินเลย กินเลยนะ"
ครูกลัวเสียน้ำใจเด็กนักเรียน จึงยกกระดกทันที
"มันเปรี้ยวๆนะ" ครูบอก สัน ขณะเช็ดปากไปพลาง
"อ๋อรสใหม่ครับ" สัน แก้ตัวน้ำขุนๆ และวิ่งกลับบ้านไป
"ขอบใจจ้ะ" ครูยิ้มให้ สัน
หลังจากนั้นไม่กี่วัน ครูของ สัน ก็หาย
และลาออกจากการเป็นครู ย้ายไปอีกเมือง แล้วไปเปิดร้านขายยาชื่อ ยาคู
สัน ที่ชอบยาอยู่แล้วจึงอยากเปิดร้านขายยาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
จนถึงตอนนี้ สัน ได้ทำความฝันของตัวเองแล้ว
ปัจจุบัน สัน เป็นชายหนุ่มที่ทุกคนเชื่อถือ
ไม่ว่ามีอะไร ทุกคนจะมาถาม สัน ก่อน
ไม่ว่าจะเรื่องทะเลาะวิวาทไฟดับ หิวข้าว หมาเห่าปวดหลัง ไม่มีเงินรถชน เบื่อการเมือง
อะไรก็ได้ สัน จะรับฟัง และให้ยาไปรักษาอาการนั้นๆได้หมด
มีวันนึง มีพระมาซื้อยาที่ร้านของ สัน
พระบอกว่า "ชื่อโยมน่ะ เขียนยังงี้ไม่สวย พระจะตั้งให้ใหม่นะ"
"ครับ" สัน หยิบกระดาษและปากกาให้พระรูปนั้น
พระเขียนเสร็จก็ส่งกลับให้สัน
หลังจากนั้น สัน ก็เปลี่ยนชื่อเป็น สัญ
เรื่องราวของ สัญ โด่งดังไปจนถึงเมืองอื่นๆที่อยู่ใกล้ๆ
ไปจนถึงเมื่องอื่นที่อยู่ไกลๆ
ไปจนถึงเมืองอื่นที่อยู่ไกลกว่านั้นอีก
จนทุกคนก็พูดคัยกันแต่เรื่องของ สัญ
"เนี่ย เภสัชกร สัญ น่ะ ให้ยาอย่างเจ๋งเลยมึง"
"อะไรวะ"
"หายหมดทุกโรคเลยนะ ไอ้ห่า"
"หรอๆ"
บางคนก็บอกว่า
"ก็ สัญ ให้ยาเราแล้ว เชื่อกันดิ อะไรก็หายหมด ไม่มีไรหรอก"
บางคนก็บอกอีกว่า
"สัญ ให้ ยาแล้ว เชื่อกันนะ อะไรก็หาย"
บางคนก็บอกอีก บอกอีกว่า
"สัญ ให้ ยา เชื่อกันนะ"
"สัญ ยา เชื่อกันนะ"
"สัญยา เชื่อกันนะ"
"สัญยานะ"
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ทุกๆคนจึงนำ ชื่อ สัญ และ ยา ของเขา ไปใช้แทนควาหมายายของการเชื่อใจ และความหวังของกันและกัน
"สัญยากับเราแล้วนะ"
"สัญยาแล้ว อย่าผิดสัญยาล่ะ"
"มึงสัญยากับกูได้ป่าววะ"
สัญ ได้ยินคนนำชื่อเขาไปใช้ ก็รู้สึกดี แต่ติดที่มันเขียนออกมาไม่สวย
เขาจึงไปหาคนรู้จักที่ทำงานในโรงพิมพ์ทำพจนานุกรม แล้วขอเปลี่ยนมันเป็น
สัญญา
ตั้งแต่นั่นแหละ
เออ
