แม่งเอ๊ย
วันนี้กูหงุดหงิดมาก
ไม่ใช่ไรหรอก แม่งเครียด เครียดแม่งทุกเรื่อง
ไอ้เพื่อนเหี้ยก็ชวนกูเล่นบอล วางเงินไปตั้ง 500 บวกกับแม่งอีก 1000 กว่าๆ
แล้วไง
แล้วไง กูก็เสียเงินน่ะซิมึง
เล่นทีมห่าไรไม่รู้ ตอนแม่งเลือกทีม แม่งคิดเหี้ยไรวะ
กูก็เชื่อแม่ง นึกว่าจะได้เงิน
แล้วอีกเรื่อง แฟนกูเมนส์มาเหรอไงวะ
ชวนกูทะเลาะอยู่นั่นแหละ
กูก็แค่ไม่ได้ไปหาหน่อย กูก็อยากอยู่กับเพื่อนนะโว้ย
แม่งก็ทำเป็นมางอน แล้วมาบ่นอีกว่ากูคบเพื่อนเลว
เฮ้ยๆ นี่เพื่อนกูนะ
กูเลยทะเลาะแม่งเลย
เบื่อ แม่งหวะ
ยังงี้แหละ ไม่ค่อยจะมีใครเข้าใจกูเลย
ไม่มีเลย
แล้วยังมาแม่กูอีก
(อย่าถามถึงพ่อ กูไม่อยากพูดถึงไอ้เหี้ยนั่น)
กูโดนด่าได้ทุกวัน
ยังกับกูไม่ทำไรเป็นประโยชน์เลย
แล้วไง กูก็กลับบ้านนะโว้ย ไม่หนีไปอยู่ไหน
ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ก็บุญเท่าไหร่แล้ว
แต่เมื่อกี้พอมาถึงบ้าน
ก้าวเข้ามาก็โดนด่าแล้ว
"ไปทำไรมา นี่มันกี่ทุ่มกี่ยามแล้ว แม่ก็รออยู่ โทรมาบอกไม่ได้เหรอไง"
"จะบ่นใช่ป่าว"
"หายไปไหนมาล่ะ"
"ก็แล้วทำไมแม่ไม่โทรมาล่ะ"
ตอนนั้นกูก็เริ่มขึ้นเสียงแล้ว
"นี่ขึ้นเสียงกับแม่เหรอ"
"อ้าว ก็ว่าทำไม"
"บอกได้มั้ยไปไหนมา"
"เออ เรื่องของกาญจน์น่ะแม่ ขอเหอะ อย่ายุ่ง"
"ก็นี่แม่นะ แม่เป็นห่วง แม่เป็นแม่"
"ลูกก็เป็นลูก ไม่ใช่ทนให้ว่าได้บ่อยๆนะ"
"แล้วทำไม ไปกับเพื่อนอีกล่ะซิ ใช่มั้ย"
"แม่จะยุ่งอะไรกับกาญจน์นักหนา"
"ก็ทำไรคิดถึงแม่บ้าง"
"คิดแล้ว เลยกลับมาบ้านไง ไม่งั้นก็หนีออกจากบ้านไปแล้ว"
"ทำไมไม่เคยฟังแม่เลย ฟังแม่หน่อยได้มั้ย"
"เออ!"
ตอนนั้นกูก็เดินหนี สับเท้าขึ้นห้องเลยหวะ แม่ง
ได้ยินเสียงแม่ตะโกนๆมา แต่กูไม่ฟังแล้ว เบื่อ
อย่าให้พรุ่งนี้มีอีกนะ
วันนี้กูเซ็งพอแล้ว
เข้าใจมั้ย
กูจะนอนแม่งเลย นอนให้แม่งลืม
แม่งเอ๊ย
สัด
ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องนอนลูกชายตัวเอง
เธอค่อยๆนั่งลงข้างเตียง
ลูบแก้มลูกชายเบาๆ
จูบลงที่หน้าผาก
"แม่รักลูกนะ"
น้ำตาของเธอไหล
บล๊อคนี้เป็นเรื่องแต่งเหรอ 
