2006/Mar/19



เวลาบ่ายอุ่นๆของวันศุกร์ ฉันนั่งอยู่ในรถยนต์ส่วนตัวสีน้ำเงินเข้ม ณ สี่แยกไฟแดงคล้ายคุ้นตา ถ้าความทรงจำเรื่องเส้นทางของฉันไม่ผิด ภายในอีกไม่กี่เลี้ยวก็จะถึงจุดหมายการเดินทางนี้ แต่เท้าของฉันยังกดเบรคไว้จนมิด และรอสัญญาณไฟบนยอดเสาเหนือหัว ซึ่งตอนนี้สลอนแสงเป็นสีแดงสดท่ามกลางความระอุของไอแดด ถึงแม้ว่าในสี่แยกขณะนี้มีเพียงยานพาหนะของฉันเพียงคันเดียว แต่สำหรับในต่างจังหวัดอย่างนี้แล้ว ถือได้ว่าเป็นสถาณการณ์ปกติที่ฉันจะต้องรอคอยการมาของสัญญาณไฟต่อๆไป

ฉันจำไม่ได้ว่าจากที่นี่ไปนานเท่าไหร่แล้ว รู้แต่เพียงว่าภาพของสถานที่ข้างทางที่คุ้นตานี้ กลับกระตุ้นความทรงจำที่หลับสนิทมานานให้ลุกจากเตียงช้าๆ ฉันกับพี่ชายโต และเรียนที่นี่ตอนเด็กๆ แม่เสียหลังจากคลอดฉันได้ไม่นาน เหลือแต่พ่อที่เลี้ยงดูฉันกับพี่ พ่อเป็นเจ้าของร้านของชำสองคูหา และเปิดชั้นบนเป็นห้องเช่า ครอบครัวของเราอยู่อย่างพอมีพอกิน

ไฟสัญญาณสีแดงบนเสายังชัดเจนดี นึกอยากกลบเสียงความเงียบในรถ ฉันกดตลับเทปที่คาไว้ลงช่อง เครื่องเล่นวิทยุเทปส่งเสียงครืดคราดเบาๆ ก่อนเสียงกีต้าร์บรรเลงขึ้นช้าๆ และเสียงของนักร้องหญิงจะปลิ้นออกจากลำโพงข้างประตูทั้งสอง ท่วงทำนองจึงเข้าแทนที่ความเงียบเมื่อสักครู่ได้ชะงัด

ตั้งแต่พ่อส่งพี่ และฉันจนเรียนจบ พ่อก็เกษียณตัวเองอยู่กับบ้านจากกิจการค้าขายเล็กๆนั้น เขาหวังว่าลูกจะอยู่ใกล้ๆ และคอยดูแลเขา แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวัง พี่ของฉันเป็นทหาร และต้องไปประจำอยู่ในจังหวัดอื่น ส่วนฉันหลังจากเรียนจบ ก็ได้ลงทุนเปิดบริษัททัวร์กับรุ่นพี่ที่รู้จักกัน เนื่องจากบริษัทยังใหม่ และอะไรๆยังไม่ลงตัว ฉันจึงไม่มีเวลาว่างมากนัก ถึงแม้ทั้งฉัน และพี่จะส่งเงินไปให้พ่ออย่างสม่ำเสมอ แต่ฉันก็รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่พ่อต้องการ ในปีนั้นฉันเคยไปเยี่ยมพ่อครั้งหนึ่ง หรือสองครั้ง ฉันถามพ่อว่า อยากให้หาใครมาอยู่เป็นเพื่อนไหม ฉันหาให้ได้ แต่พ่อกลับปฏิเสธ และยังบอกว่า เขาจะอยู่คนเดียวไปจนตายเลยก็ไดถ้าลูกๆไม่มาอยู่กับเขา ฉันรู้ดีว่าเขาประชด

เสียงแตรจากรถคันหลังดังสองครั้งติด ทำให้เพลงที่ฉันฟังอยู่อยู่คล้ายสะดุดไปขณะหนึ่ง ฉันเหลือบไปมองไฟสัญญาณ มันเป็นสีเขียวตั้งแต่เมื่อไรกัน เพราะมีแค่ช่องทางเดียว ฉันเลยรีบเร่งเครื่องเป็นการขอโทษ และหมุนพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวขวา คล้ายรถคันหลังไม่รับคำขอโทษนั้น และพุ่งตรงสู่เส้นทางที่ต่างกัน แต่ช่างเถอะ ฉันบังคับรถสู่ถนนอีกสาย

เมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ ทั้งที่พี่โทรมาบอกว่าพ่อต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ฉันก็ไม่ว่างมาเยี่ยมเลย เพราะเรื่องงานที่บริษัทกำลังยุ่ง ทุกครั้งที่ฉันตั้งใจจะมา ก็มักมีเรื่องให้ต้องยกเลิกเสียทุกครั้ง พ่อคงเสียใจที่ฉันไม่ได้มาเยี่ยมพ่อ ฉันอยากขอโทษพ่อต่อหน้าสักครั้ง แค่สักครั้งก็คงดี แต่คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

เสียงนักร้องหญิงจากลำโพงเงียบลงเหลือเพียงเสียงกีต้าร์ มันถูกบรรเลงอยู่สักพักอย่างโดดเดี่ยว ก่อนจบลงสู่เพลงถัดไป ฉันกดดีดเทปออกจากเครื่องเล่น ไม่มีรถสวนมากจากอีกฝั่งของถนน ฉันหักขวาเลี้ยวเข้าสู่ถนนเป็นดินลูกรัง และความเงียบอีกครั้ง



ในชุดเครื่องแบบข้าราชการสีขาวเต็มยศ พี่เดินตรงมาที่ฉันที่เพิ่งลงจากรถ พี่บอกว่าฉันมาช้ามาก เขาหันกลับ และเดินนำฉันไป ขณะที่เดินไป ฉันมองพี่จากด้านหลัง แต่ฉันรู้สึกว่าพี่กำลังร้องไห้

เมื่อเดินถึงศาลา มีคนจำนวนหนึ่งในชุดดำล้วนนั่งสนทนาเบาๆอยู่ห้าถึงหกคน ฉันเดินเข้าไปไหว้พ่อ และเอาธูปหนึ่งดอกลงปักรวมกับกลุ่มธูปที่ถูกปักไปก่อนหน้านี้ ควันจากธูปผสานกันไปมาตามแรงลม ฉันกระพริบตาหนึ่งครั้ง น้ำตาหนึ่งหยดหล่น

บ่ายอุ่นๆของวันศุกร์ ฉันนึกถึงเสียงกีต้าร์ที่บรรเลงอย่างโดดเดี่ยว

พ่อคะ หนูขอโทษ

ฉันมองรูปของพ่อสีขาวดำที่ตั้งอยู่ด้านข้าง มันเป็นแค่ภาพอยู่อย่างนั้น


Comment

Comment:

Tweet


เศร้า...
#27 by ^o^MayRin At 2006-04-08 22:53,
เออ แต่งได้ แต่งดี

ปล.คุณก็กวี
#26 by ADออฟเดอะเวินด์ At 2006-04-04 23:08,
กูแวะมาบอกว่า

อย่าเอาจริงเอาจังกับบล๊อกมากนักก็ได้

เดี๋ยวจะแก่เร็ว
#25 by 609 At 2006-04-04 21:04,
ชึ้ง...

#24 by [[ Dr Devil ]] At 2006-04-04 17:03,
#23 by แมวตัวแม่ (Sleepless@Bkk) At 2006-04-04 16:30,
รวมเล่มขายดีกว่ามั้งค้าบ
#21 by Shinalodon At 2006-04-04 14:22,
เข้ามาอ่านทุกเรื่องแล้ว รู้สึกว่าคุณน้ามชอบเขียนอะไรเศร้าๆ นะ มีความหลังเศร้ามากหรือ?
#20 by J^_^J At 2006-04-04 06:03,
โธ่


น่าเสียดาย


#19 by ※〖 - ๐ MoO`PaE ๐ - 〗※ ★™ At 2006-04-03 22:03,
วันนี้มาฉุดอารมณ์มากๆเลยครับ เกือบดึงน้ำตาได้เลยนะเนี่ย
#18 by หนูพุก At 2006-04-03 21:11,
เรื่องแบบนี้อ่านยังไงก็เศร้า

แต่ที่น่าใจหายก็คือเหตุการณ์แบบนี้ยังคงเกิดขึ้นทุกวัน

อ่านแล้วนึกถึงเรื่อง ช่างสำราญ จังเลยค่ะ
#17 by wouldn't it be nice At 2006-04-03 20:36,
ไร้ที่ติ...
#16 by เต่า At 2006-04-01 20:43,
ง่า...บล็อกแนวๆๆๆ

#15 by Zo0Mo0k At 2006-04-01 18:30,
เขียนดีว่ะ

อ่านง่าย ภาษาสวย คั่นได้ถูกจังหวะ เนื้อเรื่องกินใจ

ขี้เกียจจะชมแล้ว

แต่ไม่มีอะไรจะด่า

วันหลังหัดเขียนอะไรเลวๆให้ด่าได้หน่อนะ
#14 by 609 At 2006-04-01 05:22,
ความเศร้าไม่เข้าใครออกใคร
blog theme แปลกมัก ๆ
#13 by votw At 2006-03-30 13:56,
อืม
#12 by เอกน้อย At 2006-03-25 21:23,
เศร้าคะ
#11 by moonueng At 2006-03-23 10:24,
อ่าวว....ผู้หญิงหรอกรึ









ซึ้งจิง~
#10 by ปาม มี่ ♫ At 2006-03-21 13:36,

หลังๆเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวบ่อยนะครับ
#9 by kemkem At 2006-03-21 12:55,
แหม่.. บรรยาย หรือพรรณนาหว่า?? เหอะๆ นั่นแหละ
เก่งจัง เห็นภาพเลยอ่ะ
*ตอนแรกนึกว่า 'ฉัน' เป็นผู้ชาย
#8 by calliope At 2006-03-20 21:00,
นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า...
#7 by โอ๋เอง / q-..-p / OHA At 2006-03-20 14:02,


โดนคนที่เป็นลูกสาว และอยู่กับป่ะปี๊ อย่างพี่จริง ๆ .. ไอ่น้าม ทำตูร้องไห้แต่เช้า
สายเกินไป...สินะ
#5 by aki At 2006-03-20 09:24,
เศร้าไปรึเปล่า

เขียนสั้นๆเเต่ได้อารมณ์เหมือนเรื่องที่ยาวกว่านั้น

ชีวิตก็เเบบนี้
มองผ่านอดีต
เเป๊ปเดียวก็มาถึงปัจจุบัน

#4 by fawn (24.210.47.68) At 2006-03-20 02:34,
I"ll probably be with him in a minute, although i never met him before...
#3 by Amaie* (203.144.187.6 [mobile]) At 2006-03-19 23:56,
เศร้าอ่า
#2 by joyy At 2006-03-19 23:26,
เรียบง่ายแต่เศร้า...
#1 by nighty At 2006-03-19 21:17,

น้าม
View full profile