เมื่อวานเราเพิ่งไปที่เกษตรมา

ไปดูสิ่งที่เราไม่อยากดู ไม่อยากให้มันมาถึง

คนเรามันก็บ้าๆเหมือนกันนะ เวลาอะไรที่รอยังไม่มา ก็จะรีบให้มันมาถึงเร็ว แต่พอมันมาถึงแล้ว กลับอยากให้มันผ่านๆไปหวะ

เฮ้อ แต่เอาเถอะ เราก็ไปยืนตากเหงื่อตากร้อนมาแล้ว

ยืนอยู่อย่างนั้นหน้าบอร์ด

บอร์ดที่แปะชื่อของใครก็ไม่รู้เต็มไปหมด

บอร์ดที่ไม่มีชื่อเรา

เฮ้อ เตรียมใจไว้แล้วนะ

เตรียมใจไว้แล้วจริงๆ แต่ดูซิ พอผิดหวัง น้ำตาแม่งไหลพราก

เพื่อนๆเรา ก็มาปลอบๆ แต่ปากเรามันยิ้มไม่ออก แค่จะตอบรับความหวังดีเพื่อนยังไม่ได้เลย น้ำตาก็หยุดแล้วนะ แต่ยังสะอึกอยู่เลย

เรารีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าเช็ดตา แล้วไปช่วยเพื่อนๆคนอื่นหาชื่อต่อ

เสร็จก็แยกกลับบ้าน ให้ทาย พอถึงบ้านเราทำอะไร

ร้องไห้น่ะซิถามได้

ตอนเรามาถึงบ้าน เราไม่มองหน้าใครเดินดุ่มๆขึ้นห้องเปิดแอร์นอนเลย

แล้วก็ร้อง ร้องจนกว่าน้ำตามันจะไม่ไหล

แต่ที่ไหนได้ มันกลับไหล ไหล ไหล

วันนี้ตาเลยบวมเลย ตะกี้เพิ่งตื่นก็โทรไปหาแจง

"เออ เมื่อวานกูกลับก่อน โทษทีนะ"

"ไม่เป็นไร เฮ้ยมึงอย่าเครียดนะ"

"เอ้อ ไม่เป็นไรหรอก แล้ววันนี้ไปไหนวะ"

"ไปบูมที่เกษตรต่อ เมื่อวานรุ่งพี่เรียกไปถาม

สนุก

แล้วมึง

ก็"

เราวางหูไปแล้ว

ปิดเครื่องไปด้วย จะได้ไม่มีใครโทรมากวน

หัวเรามึนไปหมดตอนนี้

ก็ไม่ได้ฟังหรอกแจงมันพูดอะไร

รู้แต่ว่า

ว่า

เอาเถอะ ก็ไม่รู้มันพูดไร

ตอนนี้ก็หิวข้าวแล้ว แต่คงไม่กินไรหรอก

เออ

เออ

คัดเตอร์ วางอยู่ตรงนั้นเอง

เราลองหยิบมาดูนะ

"โหน่ง กินข้าวได้แล้ว"

วางมันไปก่อน เก็บใส่ลิ้นชักไปเลยดีกว่า

เมื่อกี้แม่เรียกนิ ได้ยินแล้ว

อ้าว

คัตเตอร์มาอยู่ในมือได้ไงเนี่ย

เออ

อะไรนะ หรอ

เออ

เลือดนิ ไหลใหญ่เลย

ไหลใหญ่เลย

ไหล

เอามือกดไว้หน่อยดีกว่า

ชาจนไม่เจ็บเลยแฮะ

เลือดยังไหลอยู่เลย

สีแดงเลยนะ

ชาไปหมดเลย

ทั้งข้อมือเลย

อื้ม แม่เรียกอีกแล้ว

แต่ไม่ชัดเลย

อะไรนะ

เรารักแม่นะ เรา

เรา

เรา

แล้วแม่ล่ะ

แล้วเรา

แล้วเพื่อนๆ

แล้ว

เรา

เรา

อยากหลับจัง

มันเหมือนทุกๆวัน

ผมจะนอน และตื่นใต้ต้นไม้ต้นนี้

และก็เป็นเช้าอีกวันนึงที่แดดจัด

รู้สึกหิวน้ำจัง ผมลองไปหาน้ำกินที่ร้านแถวๆนี้กินดีกว่า

เวลาผมหิวน้ำ ผมจะมากินน้ำที่ร้านนี้ประจำ

แต่เจ้าของร้านไม่เคยพูดกับผมนะ เขาก็แค่เอาน้ำอัดลมใส่ถุงแล้วยื่นให้ผม

ผมดูดน้ำไปพลางก้าวกลับไปที่ที่ผมตื่น มันอยู่ไม่ไกลกันนักหรอก

ผมว่าวันนี้คนน้อยนะ ดีแล้ว จะได้ไม่ค่อยมีคนมาจ่องผม

อย่างที่บอก วัดนี้แดดจัดมาก

ผมไปนั่งใต้ต้นไม้ของผม

ไม่เอา ผมไม่นั่ง ผมนอนดีกว่า

ผมนอนใต้ต้นไม้ของผม

ร่ม และก็สบายดีนะ อ้าว น้ำถุงเมื่อกี้หมดแล้วเหรอ

ผมวางถุงที่เหลือแต่น้ำแข็งไว้บนพุง เพราะมันเย็นๆดี

ผมผละสายตาจากอิริยาบถต่างๆมองไปบนท้องฟ้า

วันนี้ถึงแดดจะจัด แต่ฟ้าใส และเมฆสวยดีนะ

ดูก้อนนั้น ไม่ๆ อีกก้อนนึง

สวยหมดแหละ

สวยจัง

ลองนึกภาพข้างถนนธรรมดาๆนี้กลายเป็นทุ่งซิ

แล้วเดินสูดอากาศไปเรื่อยๆ

กลิ่นธรรมชาติมันคงหอมหวน

ชวนให้เราก้าวเดินไป

เดิน

เดิน

เดิ

"ปี๊น ปี๊น"

"บึ๊ก"

"ฮะ ไอ้สัด"

"ไอ้ห่า แม่งชนคนบ้าตาย"

"กรี๊ด"

"เราเห็น คนบ้ามันเดินๆจากใต้ต้นไม้ตรงฟุตบาท แล้ว"

"เวนแล้วไง"

"ก็มันมายืนกลาง ถนนซะงั้น"

"คนมุงเต็มเลยหวะ"

"เฮ้ย"

"ดูดิยังไม่ตายนิ"

"โอ๊ย"

ท้องฟ้า

ท้องฟ้า มันมืดลงเหรอ

แล้ว

แล้วกลิ่นธรรมชาติหละ

ทำไม

คาวเลือดจัง

แม่งเอ๊ย

วันนี้กูหงุดหงิดมาก

ไม่ใช่ไรหรอก แม่งเครียด เครียดแม่งทุกเรื่อง

ไอ้เพื่อนเหี้ยก็ชวนกูเล่นบอล วางเงินไปตั้ง 500 บวกกับแม่งอีก 1000 กว่าๆ

แล้วไง

แล้วไง กูก็เสียเงินน่ะซิมึง

เล่นทีมห่าไรไม่รู้ ตอนแม่งเลือกทีม แม่งคิดเหี้ยไรวะ

กูก็เชื่อแม่ง นึกว่าจะได้เงิน

แล้วอีกเรื่อง แฟนกูเมนส์มาเหรอไงวะ

ชวนกูทะเลาะอยู่นั่นแหละ

กูก็แค่ไม่ได้ไปหาหน่อย กูก็อยากอยู่กับเพื่อนนะโว้ย

แม่งก็ทำเป็นมางอน แล้วมาบ่นอีกว่ากูคบเพื่อนเลว

เฮ้ยๆ นี่เพื่อนกูนะ

กูเลยทะเลาะแม่งเลย

เบื่อ แม่งหวะ

ยังงี้แหละ ไม่ค่อยจะมีใครเข้าใจกูเลย

ไม่มีเลย

แล้วยังมาแม่กูอีก

(อย่าถามถึงพ่อ กูไม่อยากพูดถึงไอ้เหี้ยนั่น)

กูโดนด่าได้ทุกวัน

ยังกับกูไม่ทำไรเป็นประโยชน์เลย

แล้วไง กูก็กลับบ้านนะโว้ย ไม่หนีไปอยู่ไหน

ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ก็บุญเท่าไหร่แล้ว

แต่เมื่อกี้พอมาถึงบ้าน

ก้าวเข้ามาก็โดนด่าแล้ว

"ไปทำไรมา นี่มันกี่ทุ่มกี่ยามแล้ว แม่ก็รออยู่ โทรมาบอกไม่ได้เหรอไง"

"จะบ่นใช่ป่าว"

"หายไปไหนมาล่ะ"

"ก็แล้วทำไมแม่ไม่โทรมาล่ะ"

ตอนนั้นกูก็เริ่มขึ้นเสียงแล้ว

"นี่ขึ้นเสียงกับแม่เหรอ"

"อ้าว ก็ว่าทำไม"

"บอกได้มั้ยไปไหนมา"

"เออ เรื่องของกาญจน์น่ะแม่ ขอเหอะ อย่ายุ่ง"

"ก็นี่แม่นะ แม่เป็นห่วง แม่เป็นแม่"

"ลูกก็เป็นลูก ไม่ใช่ทนให้ว่าได้บ่อยๆนะ"

"แล้วทำไม ไปกับเพื่อนอีกล่ะซิ ใช่มั้ย"

"แม่จะยุ่งอะไรกับกาญจน์นักหนา"

"ก็ทำไรคิดถึงแม่บ้าง"

"คิดแล้ว เลยกลับมาบ้านไง ไม่งั้นก็หนีออกจากบ้านไปแล้ว"

"ทำไมไม่เคยฟังแม่เลย ฟังแม่หน่อยได้มั้ย"

"เออ!"

ตอนนั้นกูก็เดินหนี สับเท้าขึ้นห้องเลยหวะ แม่ง

ได้ยินเสียงแม่ตะโกนๆมา แต่กูไม่ฟังแล้ว เบื่อ

อย่าให้พรุ่งนี้มีอีกนะ

วันนี้กูเซ็งพอแล้ว

เข้าใจมั้ย

กูจะนอนแม่งเลย นอนให้แม่งลืม

แม่งเอ๊ย

สัด

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องนอนลูกชายตัวเอง

เธอค่อยๆนั่งลงข้างเตียง

ลูบแก้มลูกชายเบาๆ

จูบลงที่หน้าผาก

"แม่รักลูกนะ"

น้ำตาของเธอไหล