เวลาบ่ายอุ่นๆของวันศุกร์ ฉันนั่งอยู่ในรถยนต์ส่วนตัวสีน้ำเงินเข้ม ณ สี่แยกไฟแดงคล้ายคุ้นตา ถ้าความทรงจำเรื่องเส้นทางของฉันไม่ผิด ภายในอีกไม่กี่เลี้ยวก็จะถึงจุดหมายการเดินทางนี้ แต่เท้าของฉันยังกดเบรคไว้จนมิด และรอสัญญาณไฟบนยอดเสาเหนือหัว ซึ่งตอนนี้สลอนแสงเป็นสีแดงสดท่ามกลางความระอุของไอแดด ถึงแม้ว่าในสี่แยกขณะนี้มีเพียงยานพาหนะของฉันเพียงคันเดียว แต่สำหรับในต่างจังหวัดอย่างนี้แล้ว ถือได้ว่าเป็นสถาณการณ์ปกติที่ฉันจะต้องรอคอยการมาของสัญญาณไฟต่อๆไป
ฉันจำไม่ได้ว่าจากที่นี่ไปนานเท่าไหร่แล้ว รู้แต่เพียงว่าภาพของสถานที่ข้างทางที่คุ้นตานี้ กลับกระตุ้นความทรงจำที่หลับสนิทมานานให้ลุกจากเตียงช้าๆ ฉันกับพี่ชายโต และเรียนที่นี่ตอนเด็กๆ แม่เสียหลังจากคลอดฉันได้ไม่นาน เหลือแต่พ่อที่เลี้ยงดูฉันกับพี่ พ่อเป็นเจ้าของร้านของชำสองคูหา และเปิดชั้นบนเป็นห้องเช่า ครอบครัวของเราอยู่อย่างพอมีพอกิน
ไฟสัญญาณสีแดงบนเสายังชัดเจนดี นึกอยากกลบเสียงความเงียบในรถ ฉันกดตลับเทปที่คาไว้ลงช่อง เครื่องเล่นวิทยุเทปส่งเสียงครืดคราดเบาๆ ก่อนเสียงกีต้าร์บรรเลงขึ้นช้าๆ และเสียงของนักร้องหญิงจะปลิ้นออกจากลำโพงข้างประตูทั้งสอง ท่วงทำนองจึงเข้าแทนที่ความเงียบเมื่อสักครู่ได้ชะงัด
ตั้งแต่พ่อส่งพี่ และฉันจนเรียนจบ พ่อก็เกษียณตัวเองอยู่กับบ้านจากกิจการค้าขายเล็กๆนั้น เขาหวังว่าลูกจะอยู่ใกล้ๆ และคอยดูแลเขา แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวัง พี่ของฉันเป็นทหาร และต้องไปประจำอยู่ในจังหวัดอื่น ส่วนฉันหลังจากเรียนจบ ก็ได้ลงทุนเปิดบริษัททัวร์กับรุ่นพี่ที่รู้จักกัน เนื่องจากบริษัทยังใหม่ และอะไรๆยังไม่ลงตัว ฉันจึงไม่มีเวลาว่างมากนัก ถึงแม้ทั้งฉัน และพี่จะส่งเงินไปให้พ่ออย่างสม่ำเสมอ แต่ฉันก็รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่พ่อต้องการ ในปีนั้นฉันเคยไปเยี่ยมพ่อครั้งหนึ่ง หรือสองครั้ง ฉันถามพ่อว่า อยากให้หาใครมาอยู่เป็นเพื่อนไหม ฉันหาให้ได้ แต่พ่อกลับปฏิเสธ และยังบอกว่า เขาจะอยู่คนเดียวไปจนตายเลยก็ไดถ้าลูกๆไม่มาอยู่กับเขา ฉันรู้ดีว่าเขาประชด
เสียงแตรจากรถคันหลังดังสองครั้งติด ทำให้เพลงที่ฉันฟังอยู่อยู่คล้ายสะดุดไปขณะหนึ่ง ฉันเหลือบไปมองไฟสัญญาณ มันเป็นสีเขียวตั้งแต่เมื่อไรกัน เพราะมีแค่ช่องทางเดียว ฉันเลยรีบเร่งเครื่องเป็นการขอโทษ และหมุนพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวขวา คล้ายรถคันหลังไม่รับคำขอโทษนั้น และพุ่งตรงสู่เส้นทางที่ต่างกัน แต่ช่างเถอะ ฉันบังคับรถสู่ถนนอีกสาย
เมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ ทั้งที่พี่โทรมาบอกว่าพ่อต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ฉันก็ไม่ว่างมาเยี่ยมเลย เพราะเรื่องงานที่บริษัทกำลังยุ่ง ทุกครั้งที่ฉันตั้งใจจะมา ก็มักมีเรื่องให้ต้องยกเลิกเสียทุกครั้ง พ่อคงเสียใจที่ฉันไม่ได้มาเยี่ยมพ่อ ฉันอยากขอโทษพ่อต่อหน้าสักครั้ง แค่สักครั้งก็คงดี แต่คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เสียงนักร้องหญิงจากลำโพงเงียบลงเหลือเพียงเสียงกีต้าร์ มันถูกบรรเลงอยู่สักพักอย่างโดดเดี่ยว ก่อนจบลงสู่เพลงถัดไป ฉันกดดีดเทปออกจากเครื่องเล่น ไม่มีรถสวนมากจากอีกฝั่งของถนน ฉันหักขวาเลี้ยวเข้าสู่ถนนเป็นดินลูกรัง และความเงียบอีกครั้ง
ในชุดเครื่องแบบข้าราชการสีขาวเต็มยศ พี่เดินตรงมาที่ฉันที่เพิ่งลงจากรถ พี่บอกว่าฉันมาช้ามาก เขาหันกลับ และเดินนำฉันไป ขณะที่เดินไป ฉันมองพี่จากด้านหลัง แต่ฉันรู้สึกว่าพี่กำลังร้องไห้
เมื่อเดินถึงศาลา มีคนจำนวนหนึ่งในชุดดำล้วนนั่งสนทนาเบาๆอยู่ห้าถึงหกคน ฉันเดินเข้าไปไหว้พ่อ และเอาธูปหนึ่งดอกลงปักรวมกับกลุ่มธูปที่ถูกปักไปก่อนหน้านี้ ควันจากธูปผสานกันไปมาตามแรงลม ฉันกระพริบตาหนึ่งครั้ง น้ำตาหนึ่งหยดหล่น
บ่ายอุ่นๆของวันศุกร์ ฉันนึกถึงเสียงกีต้าร์ที่บรรเลงอย่างโดดเดี่ยว
พ่อคะ หนูขอโทษ
ฉันมองรูปของพ่อสีขาวดำที่ตั้งอยู่ด้านข้าง มันเป็นแค่ภาพอยู่อย่างนั้น
